چنانچه از سوی کشورهای منطقه پیشنهاد صلح هرمز روحانی مورد
پذیرش واقع نشده است .ولی در مقابل از سوی دو کشور نزدیک عراق ولبنان و عوامل
نفوذی هم پیمان رژیم ولایت فقیه وسپاه قدس لبیک گفته شده است . برای اینکه اینان معترضان عراقی و لبنانی را مورد هجوم قرا
ر داده اند .به خصوص در عراق که معترضان عراقی از سوی تک تیرا ندازان و آدم کشان
حرفه اس حشد الشعبی ازبالای بام مورد هدف قرارگرفته وجان باختند تابطور عینی ثابت
گردد پیام صلح هرمز مورد نظر پیشنهادی رژیم ولایت فقیه که از سوی روحانی و دولت دعوت شده تا کشورهای منطقه به آن توجه
کنند چگونه است وچه اهدافی را دنبال می کند؟
حمد بن جاسم آل ثانی، نخستوزیر سابق
قطر در حساب توئیتری خود خطاب به سران کشورهای عربی حوزه خلیج فارس ضمن استقبال از
پیشنهاد مذاکره و همکاری ایران، از آنها خواست از این فرصتها تا دیرنشده استفاده
کنند. وی خاطرنشان ساخت پیامهای ایران برای گفتوگو با نظارت سازمان ملل باید
بطور جدی در شورای همکاری خلیج فارس مورد بررسی قرار گیرد، چرا که ممکن است چنین
فرصتی در آینده تکرار نشود.
ترامپ نخستین سفر خارجی خود را به تلاش برای ایجاد تقابل و خصومت در منطقه اختصاص داد و حتی پا را فراتر گذاشته و امیدوار بود بتواند به اجماعی از 54 کشور عربی و اسلامی در صحنه تقابل و خصومت علیه ایران دست یابد. بدین ترتیب اگر آمریکا در گذشته با هدف «ایرانهراسی» به سمپاشی و کینهورزی علیه ایران دامن میزد، اینبار ترامپ تلاش کرده و میکند زمینههای تقابل دائمی با ایران را فراهم سازد.
باید پرسید ملتها و کشورهای منطقه از چنین رفتار و سیاستی در طول سالهای اخیر چه سودی بردهاند و آیا اساساً کمترین بهرهای در این رفتارها متصور است؟ البته واشنگتن از ایجاد رویاروئی و تعارض در منطقه و دنیای اسلام، بهرههای فراوان برده ولی حاصل جمع چنین سیاستی برای کشورهای عرب و مسلمان، چیزی جز ناامنی، بیثباتی، نابسامانی، جنگ و ویرانی به بار نیاورده است. امروزه حتی خروج از این شرایط هم به سادگی امکانپذیر نیست و باید اراده، ابتکارعمل و عقلانیت سیاسی به کار برد تا امکان خروج از شرایط کنونی فراهم شود.
نکته اساسی اینست که علل و عوامل مهمی در این مقطع زمانی دست به دست هم دادهاند و شرایطی استثنائی را پدید آوردهاند که میتوان از آن برای ایجاد فضای همکاری و همبستگی ملتها و کشورهای منطقه، بهترین استفاده ممکن را به عمل آورد. تقریباً بدون استثنا تمامی شرارتهای آمریکا در منطقه به ناکامی و شکست واشنگتن و متحدینش منجر شده و ملتهای منطقه از جنگ، خونریزی و بیثباتی خسته شدهاند. سرمایهگذاریهای بدفرجام در راه تشکیل، تجهیز و راهاندازی انبوه گروهکهای تروریستی به نتایج معکوسی منجر شده و قدرت مقاومت در منطقه را به عنوان یگانه راهکار مقابله با توطئههای خارجی نمایان ساخته است. تصادفی نیست که در چنین شرایطی، آمریکا و سایر متحدین غربی واشنگتن جز عقبنشینی و قبول شکست در منطقه چارهای ندارند. واقعاً چنین فرصتهائی چقدر قابل تکرار است؟
خوشبختانه جمهوری اسلامی ایران با ارائه «طرح صلح هرمز» برای استفاده بهینه از چنین فرصت نادری پیشقدم شده و دست دوستی به سوی همسایگان عرب در منطقه خلیج فارس دراز کرده است. اگرچه در آن سو هم زمزمههائی برای بهبود و حتی ارتقاء روابط به گوش میرسد ولی خناسان هنوز هم تلاش میکنند با ایجاد تفرقه و تردید، زمینههای همگرائی و تفاهم را از میان ببرند. حوادث مشکوک دریائی در آبهای خلیج فارس و دریای سرخ نمیتواند تصادفی باشد و یا به یک گروهک تروریستی نسبت داده شود. امنیت منطقه، دشمن دارد و بیثباتی در آبهای منطقه به سود کسانی است که مایلند از آبهای گلآلود ماهی بگیرند و همیشه «گزینه نظامی» روی میز آنها خودنمائی میکند. خوشبختانه عناصر مدبر و هوشمندی در کشورهای همسایه تلاش میکنند با صدای بلندتر و با تاثیرگذاری بیشتری، ندای صلح، مسئولیتپذیری و همگرائی سر دهند تا بلکه منطقه به سوی آرامش و امنیت رهنمون شود. پایان دادن به جنگ بیهوده در یمن میتواند فضا را قویاً تلطیف کند و ظرفیتها را برای دستیابی به آرامش، امنیت، رفاه و همزیستی ملتها و کشورها بهکار گیرد. ما مشترکات فراوانی داریم که اساس همدلی و تفاهم را تشکیل میدهند. تردید و تعلل در این زمینه بیش از این جایز نیست. دولتهای منطقه با استقبال از طرح صلح هرمز در مسیر حفظ و ارتقاء امنیت منطقه بدون دخالت بیگانگان موفق خواهند بود.
ترامپ نخستین سفر خارجی خود را به تلاش برای ایجاد تقابل و خصومت در منطقه اختصاص داد و حتی پا را فراتر گذاشته و امیدوار بود بتواند به اجماعی از 54 کشور عربی و اسلامی در صحنه تقابل و خصومت علیه ایران دست یابد. بدین ترتیب اگر آمریکا در گذشته با هدف «ایرانهراسی» به سمپاشی و کینهورزی علیه ایران دامن میزد، اینبار ترامپ تلاش کرده و میکند زمینههای تقابل دائمی با ایران را فراهم سازد.
باید پرسید ملتها و کشورهای منطقه از چنین رفتار و سیاستی در طول سالهای اخیر چه سودی بردهاند و آیا اساساً کمترین بهرهای در این رفتارها متصور است؟ البته واشنگتن از ایجاد رویاروئی و تعارض در منطقه و دنیای اسلام، بهرههای فراوان برده ولی حاصل جمع چنین سیاستی برای کشورهای عرب و مسلمان، چیزی جز ناامنی، بیثباتی، نابسامانی، جنگ و ویرانی به بار نیاورده است. امروزه حتی خروج از این شرایط هم به سادگی امکانپذیر نیست و باید اراده، ابتکارعمل و عقلانیت سیاسی به کار برد تا امکان خروج از شرایط کنونی فراهم شود.
نکته اساسی اینست که علل و عوامل مهمی در این مقطع زمانی دست به دست هم دادهاند و شرایطی استثنائی را پدید آوردهاند که میتوان از آن برای ایجاد فضای همکاری و همبستگی ملتها و کشورهای منطقه، بهترین استفاده ممکن را به عمل آورد. تقریباً بدون استثنا تمامی شرارتهای آمریکا در منطقه به ناکامی و شکست واشنگتن و متحدینش منجر شده و ملتهای منطقه از جنگ، خونریزی و بیثباتی خسته شدهاند. سرمایهگذاریهای بدفرجام در راه تشکیل، تجهیز و راهاندازی انبوه گروهکهای تروریستی به نتایج معکوسی منجر شده و قدرت مقاومت در منطقه را به عنوان یگانه راهکار مقابله با توطئههای خارجی نمایان ساخته است. تصادفی نیست که در چنین شرایطی، آمریکا و سایر متحدین غربی واشنگتن جز عقبنشینی و قبول شکست در منطقه چارهای ندارند. واقعاً چنین فرصتهائی چقدر قابل تکرار است؟
خوشبختانه جمهوری اسلامی ایران با ارائه «طرح صلح هرمز» برای استفاده بهینه از چنین فرصت نادری پیشقدم شده و دست دوستی به سوی همسایگان عرب در منطقه خلیج فارس دراز کرده است. اگرچه در آن سو هم زمزمههائی برای بهبود و حتی ارتقاء روابط به گوش میرسد ولی خناسان هنوز هم تلاش میکنند با ایجاد تفرقه و تردید، زمینههای همگرائی و تفاهم را از میان ببرند. حوادث مشکوک دریائی در آبهای خلیج فارس و دریای سرخ نمیتواند تصادفی باشد و یا به یک گروهک تروریستی نسبت داده شود. امنیت منطقه، دشمن دارد و بیثباتی در آبهای منطقه به سود کسانی است که مایلند از آبهای گلآلود ماهی بگیرند و همیشه «گزینه نظامی» روی میز آنها خودنمائی میکند. خوشبختانه عناصر مدبر و هوشمندی در کشورهای همسایه تلاش میکنند با صدای بلندتر و با تاثیرگذاری بیشتری، ندای صلح، مسئولیتپذیری و همگرائی سر دهند تا بلکه منطقه به سوی آرامش و امنیت رهنمون شود. پایان دادن به جنگ بیهوده در یمن میتواند فضا را قویاً تلطیف کند و ظرفیتها را برای دستیابی به آرامش، امنیت، رفاه و همزیستی ملتها و کشورها بهکار گیرد. ما مشترکات فراوانی داریم که اساس همدلی و تفاهم را تشکیل میدهند. تردید و تعلل در این زمینه بیش از این جایز نیست. دولتهای منطقه با استقبال از طرح صلح هرمز در مسیر حفظ و ارتقاء امنیت منطقه بدون دخالت بیگانگان موفق خواهند بود.
