خودسوزی یک معترض در برابر مقر سازمان ملل

 خودسوزی یک معترض در برابر مقر سازمان ملل12-تیر-1405 

سخنگوی سازمان ملل از خودسوزی فردی معترض مقابل مقر سازمان ملل متحد در منهتن نیویورک ابزار تاسف کرد. فرارو-  مردی تبتی که به اشغال سرزمینش توسط چین معترض بود، در مقابل مقر سازمان ملل متحد در منهتن دست به خودسوزی مرگبار زد و این صحنه هولناک را به‌صورت زنده پخش کرد. به گزارش فرارو به نقل از نیویورک‌پست، بر اساس تصاویر ویدئویی، این معترض که یکی از دوستانش هویت او را «لوبگا رانگزن» اعلام کرده است، در حالی که لباس کامل راهبان بودایی را بر تن داشت، پرچم تبت را در پیاده‌رو نصب کرد و سپس در ساعات شلوغی عصر، در کنار خیابانی پرتردد خود را به آتش کشید. او در حالی که در آتش می‌سوخت و جان می‌باخت، تکه‌های کاغذ را به اطراف می‌پاشید. رانگزن که حدود ۲۰ سال در ایالات متحده زندگی می‌کرد و به عنوان راننده «اوبر» مشغول به کار بود، کمتر از یک دقیقه پس از آنکه شعله‌های آتش سراسر بدنش را فرا گرفت، در میان صدای بوق خودروهای عبوری بر زمین افتاد. حدود ۱۵ ثانیه بعد، دو تن از نیروهای امدادی با استفاده از کپسول‌های آتش‌نشانی شعله‌ها را خاموش کردند. به گفته پلیس، «رانگ‌زن» ۴۲ساله به بیمارستان «بلوویو» منتقل شد و در آنجا مرگ او اعلام گردید. یکی از شاهدان، مردی ۳۷ساله اهل نیوجرسی، گفت که «فقط دیدم دودی از آن سمت با شدت به بالا می‌رود.» او در ادامه گفت: «شعله‌های بزرگ آتش بود» و افزود که دیده است دو تن از مأموران سازمان ملل شعله‌ها را خاموش کرده‌اند.«خدا را شکر که آنجا بودند، اما دیگر کار از کار گذشته بود.» این شاهد گفت زمانی که نیروهای امدادی به محل رسیدند، تنفس «رانگ‌زن» چنان ضعیف شده بود که بعید به نظر می‌رسید زنده بماند. «کار از کار گذشته بود.» لوبسانگ پالجور، از رانندگان دیگر اوبر و دوست رنگزن، گفت که او را در جامعه محلی تبتی‌ها شناخته و از خبر خودسوزی‌اش شوکه شده است. پالجور گفت که دوستش به اعتراضات مسالمت‌آمیز اعتقاد داشت. پالجور گفت: «او هرگز اهل خشونت نبود. همیشه… خب، همیشه طرفدار اعتراض مسالمت‌آمیز بود.» پالجور تأکید کرد که رنگزن مخالف اشغالگری چین بود و می‌خواست «تبتی کامل و آزاد» داشته باشد. حدود یک ساعت پس از آن اقدام تکان‌دهنده و هم‌زمان با تحقیقات پلیس در محل، پرچم همچنان در جای خود باقی مانده بود. مأموران پلیس در حال حمل برگه‌هایی دیده شدند که «رونگ‌زن» آن‌ها را پخش کرده بود؛ بر روی یکی از این برگه‌ها شعار «چین از تبت خارج شود» نوشته شده بود؛ شعاری که معمولاً با «جنبش استقلال تبت» یا جنبش امروزی «تبت آزاد» (Free Tibet) پیوند دارد. استفان دوجاریک سخنگوی سازمان ملل از خودسوزی فردی معترض مقابل مقر سازمان ملل متحد در منهتن نیویورک ابزار تاسف کرد. سخنگوی سازمان ملل گفت: ما از این حادثه غم‌انگیز و وحشتناک متاسف هستیم و به خانواده او تسلیت می‌گوئیم. دوجاریک درباره دلایل و انگیزه این خودسوزی تصریح کرد: جمع‌آوری اطلاعات بیشتر درباره این فرد و انگیزه او بر عهده مقامات خواهد بود. سخنگوی سازمان ملل با بیان اینکه این حادثه در آن سوی ساختمان سازمان ملل رخ داده است، ارائه اطلاعات بیشتر را برعهده پلیس شهر نیویورک دانست.بنابر اعلام سازمان «تبت آزاد»، از مارس ۲۰۰۹ تاکنون، بیش از ۱۵۰ نفر در تبت در اعتراض به آنچه «اشغالگری چین» می‌نامند، دست به خودسوزی زده‌اند. هدف جنبش «تبت آزاد»، بازپس‌گیری حاکمیت برای «منطقه خودمختار تبت» است که با احیای قدرت «دالایی لاما» — عالی‌ترین رهبر معنوی در بودیسم تبتی — محقق خواهد شد. سازمان «تبت آزاد» (Free Tibet) در وب‌سایت رسمی خود می‌گوید: «بسیاری از معترضان در حالی که خود را به آتش کشیده بودند، شعارهایی سر دادند؛ از جمله درخواست برای طول عمر دالایی‌لاما و بازگشت او به تبت، آزادی پانچن‌لاما، و همچنین برقراری حقوق بشر و آزادی در تبت.» این سازمان در ادامه می‌افزاید: «مجازات‌های سنگینی برای کسانی که به کمک یا تشویق معترضان متهم شوند و یا اطلاعاتی را به خارج از کشور منتقل کنند، در نظر گرفته می‌شود.» این جنبش، الحاق این منطقه به چین را به چالش می‌کشد؛ الحاقی که در پی «توافق‌نامه هفده‌ماده‌ای» در مه ۱۹۵۱ صورت گرفت؛ توافقی که هدف آن ایجادگذاری مسالمت‌آمیز هم‌زمان با ورود «ارتش آزادی‌بخش خلق» به این منطقه بود. در طول دهه ۱۹۹۰، این جنبش از طریق «کنسرت‌های آزادی تبت» که در ایالات متحده برگزار شد و گروه‌های برجسته‌ای مانند U۲، Red Hot Chili Peppers و Rage Against the Machine در آن حضور داشتند، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. پیش از به قدرت رسیدن حزب کمونیست چین در دوران جمهوری چین، تبت عملاً خودمختار بود و ساختارهای اداری متمایز خود را حفظ می‌کرد. در حالی که بسیاری از افرادی که خودسوزی را انتخاب می‌کنند، رسماً به فرقه‌های رهبانی بودایی تبتی وابسته نیستند - و بسیاری از آن‌ها از مشاغل سکولار می‌آیند - این نمایش‌های عمومی همچنان شکل قابل توجهی از مقاومت سیاسی و مذهبی هستند.