یک کارگر لرستانی از فقر،
مهاجرت و محرومیت روایت می‌کند:سرایداری با مدرک لیسانس مهندسی صنایع/ از دار دنیا
فقط یک پراید دارم اما افزایش کالابرگ به خانواده ما تعلق نگرفت!21-آبان -1405
روایت شده است که اگرقراراست کشوری
سقوط کند.نیازنیست به آن حمله نظامی شود.بلکه بایدتلاش کرد تاآدم های کوچک به مقام
وپست بالاگمارده وآدم های بزرگ به شغل های پایین وکوچک واگذارشوند.نمونه
درشرایطی که پاسداران جنگ افروز غارتگروآخوندهای انگل ومفت خوروشرکای فاسدورانت
خوارشان حاکم شده اندوپست های حساس وکلیدی رامصادره نموده اند .درمقابل
معزهاوسرمایه های کشورمجبوربه ترک کشورشده اند.ومشابهآن مدرک لیسانس مهندسی صنایع هم مجبورشده به دلیل
فقراقتصادی وبیکاری سرایدارشود.
روایت میثم سلیمانی، دانش آموختۀ مهندسی صنایع، از شکاف میان تحصیلات و اشتغال حکایت دارد. او که برای تأمین معاش ناچار است هم‌زمان سرایداری و هم در قصابی کار کند، علاوه بر محرومیت از افزایش کالابرگ، از زادگاهش نیز به دلیل فقدان فرصت‌های شغلی دور مانده است.میثم سلیمانی، کارگر و فعال کارگری اهل شهرستان دورود در استان لرستان و ساکن قم، در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا از دشواری تأمین معاش و ناهمخوانی مدرک تحصیلی با وضعیت شغلی خود گفت: من سرایدار یک ساختمان هستم و در یک قصابی هم کار می‌کنم. مدرک کارشناسی مهندسی صنایع دارم، اما با وجود تحصیلات دانشگاهی، نتوانسته‌ام شغل متناسب با رشتۀ تحصیلی‌ام پیدا کنم لاجرم برای تأمین معاش مجبورم در چند شغل فعالیت کنم. کل دارایی من پس از سال‌ها کارگری، یک وانت پراید است؛ آن را هم با پس‌انداز دوران خدمت سربازی و هزار سختی خریدم. حتی افزایش کالابرگ به خانواده ما تعلق نگرفته است. او با انتقاد از دهک‌بندی‌های غیرواقعی و حذف کالابرگ خانوار خود گفت: ما پیش‌تر در دهک سوم درآمدی قرار داشتیم و یارانه و کالابرگ می‌گرفتیم، اما در دسته‌بندی جدید، اسم ما را از فهرست دریافت‌کنندگان افزایش پانصد هزار تومانی کالابرگ خط زده‌اند. اعلام کرده‌اند ۲۵ آبان برای خوداظهاری مراجعه کنیم تا شرایط‌مان دوباره بررسی شود. این کارگر با بیان اینکه مشکل حذف کالابرگ تنها به خانوادۀ او محدود نیست، ادامه داد: فقط من نیستم که با این مشکل مواجه شده‌ام. افراد زیادی را هم در شهرستان خودمان و هم در محل اقامت فعلی‌ام دیده‌ام که جزو اقشار مرفه جامعه نیستند، اما به هر دلیلی افزایش اعتبار کالابرگ دریافت نکرده‌اند. برای مثال، فردی را می‌شناسم که می‌گفت در تمام این چند سال اصلاً کالابرگ نگرفته است؛ در حالی که مشخص بود وضعیت اقتصادی‌اش در حد خانوادۀ ما یا حتی کمی پایین‌تر است. چنین افرادی را زیاد می‌بینم. سازوکار دهک‌بندی خانوارها در شرایط تورمی، اگر با اطلاعات دقیق و به‌روز از وضعیت اقتصادی آن‌ها همراه نباشد، می‌تواند به حذف خانوارهایی منجر شود که همچنان به حمایت‌های معیشتی نیاز دارند. وقتی هزینه کالاهای اساسی بخش بزرگی از درآمد خانوارهای کم‌درآمد را می‌بلعد، کنارگذاشتن آن‌ها از فهرست دریافت‌کنندگان اعتبار کالابرگ می‌تواند فشار بیشتری بر معیشت‌شان وارد کند. کاهش فرصت‌های شغلی برای کارگران بومی-چرخ کارخانه‌ها با نیروی کار غیربومی می‌چرخد-این فعال کارگری در توضیح وضعیت اشتغال در زادگاهش، شهرستان دورود، گفت: من اهل دورود در استان لرستان هستم؛ جایی که زمانی قطب صنعتی منطقه بود. کارخانه‌های شهر عمدتاً پیش از انقلاب تأسیس شده‌اند و اکنون اغلب آن‌ها با تعدیل نیرو روبه‌رو هستند. کارخانه سیمان دورود در دوره‌ای چهار تا پنج هزار نیروی کار داشت و هزاران خانواده از همین مسیر امرار معاش می‌کردند، اما امروز آن رونق جای خود را به رکود داده است. جوانان شهر ناچار شده‌اند برای تأمین معاش به تهران، یزد، قم و اصفهان مهاجرت کنند. خود من هم از سال ۱۳۹۹ در قم ساکن شده‌ام. متأسفانه کسی نیست که به وضعیت اشتغال و محرومیت شهر ما رسیدگی کند. او ادامه داد: دورود زیرساخت و ظرفیت صنعتی دارد، اما خبری از تأسیس کارخانه‌های جدید نیست. این همه ظرفیت و گنجایش در شهر ما وجود دارد، اما متأسفانه نه کارخانه‌ای در آن تأسیس می‌شود و نه فرصت شغلی مناسبی وجود دارد. جوانان این شهر یا آواره شهرهای دیگر شده‌اند، یا مغازه راه انداخته‌اند و به کارهایی مثل میوه‌فروشی روی آورده‌اند؛ برخی هم، خدای نکرده، به دلیل شرایط دشوار زندگی و بیکاری به اعتیاد گرفتار شده‌اند. سلیمانی در ادامه با انتقاد از وضعیت به‌کارگیری نیروهای غیربومی در مجموعه‌های صنعتی شهرستان گفت: در مواردی شاهد هستیم افرادی از شهرهای دیگر، به واسطۀ روابطی که دارند، در مجموعه‌هایی مانند کارخانه سیمان دورود مشغول به کار می‌شوند؛ این در حالی است که کارگران بومی شهرستان بیکارند و برای پیدا کردن کار مجبور به مهاجرت شده‌اند. او با بیان اینکه برخی نیروها از شهرها و استان‌های دیگر برای کار به دورود می‌آیند، افزود: فردی را می‌شناسم که از شهری در فاصلۀ حدود ۲۰۰ کیلومتری دورود برای کار در یکی از این کارخانه‌ها به شهرستان ما آمده بود؛ اما جوانان خود دورود با مدرک کارشناسی و حتی مدارک تحصیلی بالاتر، مجبور شده‌اند در سوپرمارکت کار کنند تا دست‌کم در شهر و استان خود و در نزدیکی خانواده‌هایشان بمانند و مجبور به مهاجرت به شهر دیگری نشوند. مهاجرت جوانان و نیروی کار متخصص از مناطق کم‌برخوردار، فقط به معنای جابه‌جایی جمعیت نیست؛ این روند می‌تواند توان اقتصادی و ظرفیت تولیدی همان مناطق را کاهش دهد و به تضعیف پیوندهای اجتماعی، کاهش اعتماد و شناخت متقابل میان ساکنان و تشدید محرومیت اقتصادی مناطق مهاجرفرست منجر شود. با خروج نیروی کار و کاهش فرصت‌های شغلی، کسب‌وکارهای محلی هم با محدودیت بیشتری روبه‌رو می‌شوند. از سوی دیگر، جوانانی که برای تحصیل و کسب مهارت وقت و هزینه صرف کرده‌اند، در نبود فرصت‌های متناسب با تخصص خود ناچار می‌شوند در شهرهای دیگر یا در مشاغلی نامرتبط با رشتۀ تحصیلی‌شان کار کنند. این کارگر معتقد است نابرابری در دسترسی به فرصت‌های شغلی، در کنار بیکاری و مهاجرت نیروی کار، بر روابط اجتماعی در شهرهای کوچک نیز اثر می‌گذارد. سلیمانی در توصیف تغییرات اجتماعی دورود گفت: پیش‌تر همسایه‌ها و اهالی شهر یکدیگر را خوب می‌شناختند. این شناخت متقابل و پیوند محلی، خودش مانعی در برابر برخی خلاف‌ها و جرائم بود. امروز به دلیل مهاجرت گسترده و رفت‌وآمدهای زیاد، آن اعتماد و شناخت محلی گذشته از بین رفته و امنیت اجتماعی شهر هم تغییر کرده است. سلیمانی در پایان گفت: جوانان این منطقه نباید برای پیدا کردن یک شغل ساده مجبور به ترک شهر و دیار خود شوند. شهرستان دورود ثروت و ظرفیت‌های زیادی دارد، اما این ظرفیت‌ها به فرصت‌های شغلی برای مردم بومی تبدیل نشده‌اند و این ثروت هرگز به سفرۀ مردم بومی راه پیدا نکرده است.
