نطق ترامپ در سازمان ملل/ تحقیر و تمسخر و کوچک انگاری دیگران!۲-مهر-۱۴۰۴
در شرایطی به نطق یک ساعته ترامپ در اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل انتقاد شده است که وی در نطق خود، تصویری دیگر از پوپولیسم را به نمایش گذاشت . چون چاشنی توی ذوق زنندۀ خود شیفتگی در حد اعلای آن بوده است. زیرا با شکستن رکورد ۴۳ دقیقه ای نطق اوباما ، 57 دقیقه در ستایش خود و سرزنش سازمان ملل و تحقیر اروپا سخن گفت وبقول هانا آرنت تعبیر ابتذال شر را به کار برده است و برخی هم در ایران معتقدند ترجمه درست آن نه ابتذال شر، که عادی سازی شر است . چون کار وی عادی سازی کننده ابتذال در سیاست است! زیرا واقعیت این است که او نه تعریف تازه ای از سیاست که از پوپولیسم و حتی لمپنیسم ارایه داده است؛ که تحقیر و تمسخر و کوچک انگاری نمود . زیرا انتقاد به سازمان ملل کرد که چرا ساختنش را به وی داده نشد واز مهاجران ومحیط زیست حمایت می کند؟ همچنین انتقاد به اوباما وبایدن وچین وفرانسه ومحیط زیست ... کرد.درمقابل ضمن دفاع ازمواضع خود، از سوخت زغال سنگ تمیز وازخود تعریف وتمجید نمود؟ اما باید گفت موازی انتقادکردن تند به نطق ۵۷ دقیقه ای ترامپ درسازمان ملل، گفته نشده است که نقش بیش از ۴۶ سال شعار نابودی اسراییل ومبارزه با آمریکا سردادن که در راستای پشتوانه دیوار دفاعی، برنامه ها هسته ای وموشکی وگروه های مسلح نیابتی باعنوان جبهه مقاومت اسلامی درمنطقه مقابل اسراییل وآمریکا بوده است .به ویژه تحریک وتشویق حماس به حمله ۷اکتبر به اسراییل که تبدیل به عامل امتیاز تقویت نتانیاهو وحامی وهم پیمانش ترامپ ورمز کلیدی تبلیغاتی رقابت ریاست جمهوری ترامپ گردید وموازی آن هم پیمان شدن رژیم تروریست وجنگ افروز باپوتین دیکتاتور وجنایتکار جنگی دراکرائین مزیدبرعلت شد و امتیاز تبلیغاتی ریاست جمهوری دیگری برای ترامپ مقابل رقیب انتخاباتی اش ازحزب دمکرات بود که ازسوی منتقدترامپ هیچ یک از این موارد اشاره ای نشده است؟!
هانا آرنت تعبیر ابتذال شر را به کار برده و برخی در ایران معتقدند ترجمه درست آن نه ابتذال شر که عادی سازی شر است. دربارۀ ترامپ می توان گفت کار او عادی سازی ابتذال در سیاست است!عصر ایران؛ مهرداد خدیر- دونالد ترامپ در نطق ساعتی قبل خود در سازمان ملل همه را به سخره گرفت حتی رییسان جمهور پیشین خود ایالات متحده و مشخصا جوبایدن را! باراک اوباما را هم به خاطر "ردپای کربن" و جوبایدن را هم بینصیب نگذاشت و اروپا را نیز تمسخر کرد و گفت فریب چینیها را خوردهاند و انرژیهای تجدید پذیر را چارۀ کار ندانست. ترامپ بارها و بارها و به تندی به مهاجران و پناهندگان تاخت و از سیاستهای سازمان ملل در حمایت از مهاجرین و پناهندگان انتقاد کرد و میتوان گفت شاهبیت سخنان او علیه مهاجران بود و انگار نه انگار که از انسانهایی سخن میگوید که در جستوجوی زندگی بهتر به کشوری دیگر میکوچند و انگار نه انگار که خود آمریکا را مهاجران ساختهاند. او حملات و سرزنشهای خود را با طعنه به سازمان ملل شروع و حتی به توقف پله برقی هنگام ورود خود اشاره کرد. از نگاه او بسیاری از ایدهها و آدمها مزخرفاند کما این که شهردار لندن را هم با همین لفظ توصیف کرد! توافق پاریس را هم مسخره دانست به این دلیل که آمریکا باید پول میداد ولی روسیه و چین پولی نمیپرداختند. برای ما البته اشارات او به ایران مهم بود آنجا که از پیشنهادهای دولت اول و نیزنامهای در آغاز دولت دوم گفت یا وقتی که گفت به هفت جنگ خاتمه داده و از جنگ اسرائیل با ایران به عنوان یکی از این هفت جنگ یاد کرد. ترامپ در سخنرانی هشتادمین سالروز سازمان ملل بیشترین انتقاد را متوجه این نهاد بینالمللی کرد در حالی که بخشی از ناکارآمدی آن به خاطر اقدام آمریکا در رد قطعنامههاست. او به جای اشاره به هشتادمین سال روز تاسیس سازمان ملل از دویست و پنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا گفت و از آن به عنوان یک مناسبت خجسته یاد کرد و بعد از مدتی که جز درباره پول و اقتصاد و تجارت نگفته بود به ارزشهای آمریکایی پرداخت و از سرکوب مذاهب انتقاد کرد و مدعی شد مسیحیت بیش از هر مذهب دیگری سرکوب شده است. از نگاه ترامپ حمایت از تشکیل کشور فلسطین پاداش به حماس است. از ۲۰گروگان گفت ولی از ۶۰ هزار زن و کودک که طی دو سال گذشته به دست اسرائیل در غزه سلاخی شدهاند نه. ترامپ انرژی پاک را هم به سخره گرفت و گفت از کاخ سفید خواسته به جای زغال سنگ تعبیر زغال سنگ تمیز و زیبا را به کار ببرند. شاید مفهومترین بخش سخنان او جایی بود که گفت با کسی تجارت میکند که او را بپسندد. سابقه نداشته یک رییس جمهور آمریکا در اجلاس عمومی و در حضور دیگران نه در مناظرههای انتخاباتی اسلاف خود را به سخره بگیرد ولی ترامپ این کار را کرد و مشخصا از تحقیر جو بایدن فروگذار نکرد. نطق ترامپ تصویری دیگر از پوپولیسم بود با چاشنی توی ذوق زنندۀ خود شیفتگی در حد اعلای آن. رکورد ۴۳ دقیقه ای اوباما را شکست و 57 دقیقه در ستایش خود و سرزنش سازمان ملل و تحقیر اروپا سخن گفت.در همین باره: ادعای ترامپ: ایران بزرگترین حامی تروریسم در جهان است/ من پیشنهاد همکاری به ایران دادم اما آن ها با تهدید پاسخ دادند- شاید بتوان گفت این پوپولیسم نبود. لمپنیسم بود یا خود شیفتگی و وقتی بیشتر جلوه کرد که وقتی از سازمان ملل انتقاد کرد که چرا بازسازی ساختمان آن را به او نسپردند وقتی در کار ملک و املاک بوده است. کل نطق ترامپ را شاید بتوان در یک جمله توصیف کرد: ستایش افراطی خود و سرزنش و تمسخر دیگران. چه اروپا و چه سازمان ملل. با این حال به جز رئیس جمهوری ونزوئلا که مدعی شد حامی باندهای مواد مخدر است و نیکلاس مادورو را تهدید کرد در بقیه موارد تمسخر و استهزا را بر تهدید ترجیح داد و دربارۀ ایران کوشید توپ را به زمین جمهوری اسلامی بیندازد وقتی مدعی پیشنهاد سخاوت مندانه ای در قبال توقف غنیسازی شد و تأکید دوباره بر این که ذخایر هستهای را بمباران کرده و از این نظر فشار برای سرنوشت 440 کیلوگرم اورانیوم را شاید تا اندازه ای از روی ایران بردارد. هانا آرنت تعبیر ابتذال شر را به کار برده و برخی در ایران معتقدند ترجمه درست آن نه ابتذال شر که عادی سازی شر است. دربارۀ ترامپ می توان گفت کار او عادی سازی ابتذال در سیاست است! واقعیت اما همین است که می بینیم. او نه تعریف تازه ای از سیاست که از پوپولیسم و حتی لمپنیسم ارایه داده است؛ تحقیر و تمسخر و کوچک انگاری.
