امید و ناامیدی ها از سفر پزشکیان به نیویورک

 امید و ناامیدی ها از سفر پزشکیان به نیویورک۲-مهر-۱۴۰۴ 

همچون ۴۶ سال تجربه شده سفرهای تیمی رؤسای جمهور رژیم غیرمتعارف وقرون وسطایی ولایت فقیه به نیویورک، برای حضور وسخنرانی دراجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل، که نمایشی ونوعی روضه خوانی به درودیوار زدن پرهزینه بوده است وهیچ دستآوردی برای ملت وکشور نداشته است . چون نسخه سخنرانی های شان از سوی رهبر ولی فقیه همه کاره تجویزمی شده است. بنابراین سخنرانی پزشکیان هم نسخه کپی شده، نظرات رهبر ام الفسادش خامنه ای رمال می باشد. که نه جای هیچ روزنه امیدی وجودندارد، که ناامیدی کامل وپرهزینه است .زیرا درراستای دفاع ازبرنامه هسته ای است، که موجب جنگ ۱۲ روزه شد. وبافعال شدن مکانیسم ماشه وبازگشت تحریم ها، خطرتهدید ضریب احتمال جنگ دیگری را افزایش می دهد.

                              امید و ناامیدی ها از سفر پزشکیان به نیویورک
با نزدیک‌شدن به بازگشت تحریم‌ها و فعال‌سازی احتمالی مکانیسم ماشه، سفر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، به نیویورک برای شرکت در هشتادمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل به کانون توجه رسانه‌ها و تحلیلگران تبدیل شده است.به گزارش تابناک به نقل از روزنامه شرق؛ در این برهه کوتاه چند روزه، فضای تحلیلی کشور به دو بخش تقسیم شده است؛ طیفی از ناظران امیدوارند که حضور فعال رئیس‌جمهور در صحن و حاشیه مجمع عمومی و همچنین دیدارهای دوجانبه و چندجانبه با سران کشورها، بتواند صدای حقانیت و مطالبات ایران را به گوش جهان برساند و فرصت‌هایی برای کاهش فشارها و پیشبرد مذاکرات فراهم کند. این گروه معتقدند حتی در چارچوب محدودیت‌های زمانی و دیپلماتیک، تلاش هوشمندانه تهران می‌تواند مسیر تعاملات منطقه‌ای و هسته‌ای را بهبود ببخشد.در مقابل، گروه دیگری با تردید به این سفر می‌نگرند و بر این باورند که رفتار اروپا و آمریکا نشان‌دهنده زیاده‌خواهی و فشار حداکثری است. این طیف هشدار می‌دهد بازگشت تحریم‌ها و قطع‌نامه‌های شورای امنیت تقریبا قطعی است و غرب از این طریق قصد دارد ایران را به عقب‌نشینی‌های بزرگ‌تر و پذیرش امتیازات بیشتر، حتی در حوزه‌های غیرهسته‌ای، مجبور کند.از نگاه این تحلیلگران، فرصت‌های دیپلماتیک محدود و شکننده‌اند و هرگونه تعلل یا سوءتفاهم می‌تواند تهران را در معرض فشار شدید قرار دهد. از منظر کلان‌تر، سفر رئیس‌جمهور به نیویورک نمایانگر پیچیدگی و شکنندگی فضای دیپلماسی بین‌المللی است؛ آزمونی برای توان دیپلماتیک ایران و سنجشی برای ارزیابی واکنش غرب به فشارها و انعطاف احتمالی تهران در روزهای حساس پیش‌رو.