تناقض
امریکایی در مسقط۱۸-بهمن-۱۴۰۴
انگاری که طی ۳۷ که خامنه ای رمال
ومنفور وزبون رهبر انتصابی مادام العمر بدون پاسخ گوی بوده وردیداررهایی که داشته
است مدام روضه خوانی دشمن شناسانه متناقض نخوانده وادعاهای دروغ نکرده ووعده های
پوچ نداده است که اکنون ترامپ پیرامون
مذاکره مسقط عمان متهم با تناقض گویی شده است؟!
رئیسجمهور آمریکا بامداد شنبه مدعی شد که مذاکرات روز جمعه در مسقط با ایران «بسیار خوب» بوده است. گفتوگوهای دیروز در عمان با ایران «خیلی خوب» بود. اوایل هفتۀ آینده جلسۀ دیگری برگزار خواهد شد.از نظر عراقچیوزیر امور خارجه نیز مذاکرات شروع خوبی بود و میتواند ادامه خوبی هم داشته باشد، ولی بستگی به طرف مقابل و البته بستگی به تصمیم گیریهایی دارد که در تهران اتخاذ خواهد شد. منافع ما و حقوق مردم ایران و همه مواردی که باید گفته میشد در جو بسیار خوبی منتقل و دیدگاههای طرف مقابل شنیده شد.وقتی رئیسجمهور آمریکا از «بسیار خوب بودن» مذاکرات مسقط سخن میگوید اما همزمان از اعزام ناوها و تقویت حضور نظامی حرف میزند، باید دانست که با یک روایت دوگانه طرف هستیم، نه یک موضع صادقانه دیپلماتیک. در سیاست آمریکا، لبخند دیپلماتیک اغلب همزمان با نمایش قدرت نظامی ارائه میشود؛ ترکیبی آشنا از چماق و هویج.رئیسجمهوری آمریکا در راستای سیاستهای دوگانه خود در قبال ایران، فرمانی اجرایی امضا کرد که تعرفه ۲۵ درصدی را برای کشورهایی که با ایران تجارت میکنند، اعمال میکند.تجربه نشان داده است که برای واشنگتن، مذاکره نه الزاماً مسیر تفاهم، بلکه ابزار مدیریت فشار است. اعزام ناوها پیام روشنی دارد: آمریکا میخواهد از موضع «فشار حداکثریِ تعدیلشده» پای میز بنشیند؛ یعنی گفتوگو بله، اما بدون کنار گذاشتن تهدید.اگر مذاکرات واقعاً «بسیار خوب» پیش میرفت، نیازی به این حجم از پیامهای بازدارنده نظامی نبود. این همزمانی بیشتر نشان میدهد که آمریکا میکوشد افکار عمومی و طرف مقابل را در وضعیت ابهام نگه دارد: نه جنگ، نه صلح؛ نه توافق، نه قطع مذاکره.بنابراین، سخن رئیسجمهور آمریکا را باید نه بهعنوان گزارش واقعیت، بلکه بهمثابه بخشی از جنگ روایتها دید. در دیپلماسی واقعی، ملاک اعتماد نه جملههای خوشآهنگ، بلکه رفتار میدانی و تصمیمهای عملی است؛ و رفتار میدانی هنوز از بیاعتمادی خبر میدهد.
