بیش از ۱۶۰ دانشجوی دانشکدههای مختلف دانشگاه تهران از جمله دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، با امضای بیانیهای از مواضع خود در برابر تحولات جاری در ایران گفتهاند.در این بیانیه آمده: «جمهوری اسلامی که از همان آغاز بر سرکوب تشکلهای انقلابی و کشتار مبارزان و دگراندیشان قد علم کرد، در سرتاسر حیات خود نیز، صرفنظر از جناحهای حاکم در هر دوران، تنها با سرکوب و حذف مخالفان و تشکلزدایی از جامعه بقا یافت.»در ادامه این بیانیه فهرستی از سرکوبهای خونین حکومت در ایران فهرست شده است از جمله:سرکوب خونین انقلابیون در سالهای پایانی دهۀ پنجاه-تعرض به سازمانهای انقلابی و قتلعام دهها هزار مبارز در دهۀ شصت-از قلعوقمع جنایتبار مردم معترض به فقر حاصل از سیاستهای تعدیل ساختاریِ دهۀ هفتاد در مشهد و اسلامشهر و شیراز و قزوین و اراک و... تا به خاکوخون کشیدن اعتراضات کوی دانشگاه و قتلهای ننگین زنجیرهای،-از کشتار مردم معترض به فلاکت تحمیلی در دیماه ۹۶ و آبانماه ۹۸،-تا سرکوب زنان و مردان برابریطلب با شعار مترقی «زن زندگی آزادی» در اعتراضات ۱۴۰۱-و بالاخره کشتار بیسابقه مردم جانبهلبرسیده در دیماه امسال.-۱۶۳ دانشجوی امضاکننده این بیانیه که به رغم جو امنیتی و بازداشت و زندانی کردن هزاران نفر در جریان اعتراضات دی ماه، همگی نام کامل خود را در زیر این بیانیه درج کردهاند، موضع خود در برابر تحولات پرشتاب فعلی در کشورشان را چنین تصریح کردهاند:«ما معتقدیم که اگر خواست جنگ و تحریم برای بسیاری از نیروهای فعال در صحنه امروز، تلاشی برای ورود به صحنه سیاست و سهمخواهی و تحمیل حاكمیت خود با كشتار، زجر و شكنجه رقبا و مخالفان است، برای ما هرگز جز مرگ و تکهتکه شدن عزیزانمان، جز ویرانی زیرساختهای اساسی کشور و محرومیت از آب و برق و سوخت و خدمات عمومی، جز تحقیر و فقر و گرسنگی شدیدتر و سفرههای خالیتر به ارمغان نخواهد آورد.»در پایان این بیانیه هم این گروه از دانشجویان دانشگاه تهران گفتهاند از نظر آنها «مردم آزادیخواه ایران» باید «بیلکنت و ترس از فحاشی و تهدیدهای جنگطلبان، شعار «نه به جنگ» را به جمع خانواده و دوستان و محلات کار و زندگی خود ببرند و نگذارند در غیاب رسانههای مستقل مترقی، صدای مخالفان با جنگ و جنگطلبی خاموش شود.»
